Niemand is eigenaar van internet. Dat is de eerste regel en de belangrijkste. Het is een uitgestrekt, chaotisch netwerk van netwerken, groot en klein, die met elkaar verbonden zijn om één mondiale entiteit te vormen. Sinds de eerste vier hostcomputers in 1969 met elkaar communiceerden, is de schaal geëxplodeerd tot tientallen miljoenen systemen. Maar het feit dat geen enkele persoon of bedrijf de akte in bezit heeft, betekent niet dat deze volgens de regels van het wilde westen geldt. Er wordt toezicht gehouden. Het wordt onderhouden. En er zijn regels.
De Internet Society, een non-profitorganisatie opgericht in 1992, stelt het beleid en de protocollen vast. Ze bepalen hoe we met elkaar verbonden zijn. Zonder hen zou de chaos absoluut zijn.
Het probleem met cijfers
In het begin was het eenvoudig. Je wilde tegen een computer praten? Je had het IP-adres nodig. Iets als 216.27.22.162.
Het werkte toen er nog maar een paar machines waren. Het werd onmogelijk toen miljoenen online kwamen. Proberen een reeks cijfers te onthouden voor elke website die u wilde bezoeken, was geen haalbare strategie.
De eerste oplossing was een tekstbestand. Het Netwerkinformatiecentrum heeft het bewaard. Het koppelde namen aan getallen. Het bestand groeide. Het werd onhandelbaar. Het brak.
In 1983 kwam de Universiteit van Wisconsin tussenbeide. Zij creëerden het Domain Name System (DNS). Dit veranderde alles. Nu herinner je je 216.27.22.162 niet meer. Je herinnert je nog ‘www.howstuffworks.com’.
De DNS is een gedistribueerde database. Maar het is niet puur verdeeld. Er zijn centrale naamservers in de kern. Iemand moet deze beheren. Iemand moet conflicten stoppen. Iemand moet de duplicatie tegengaan.
Wie houdt de hoofdlijst bij?
In 1993 kwam het Amerikaanse ministerie van Handel tussenbeide. Ze werkten samen met publieke en private entiteiten om InterNIC te creëren. Zijn taak was duidelijk: een centrale database bijhouden van alle geregistreerde domeinnamen en hun IP-adressen in de VS. Andere landen hebben hun eigen Network Information Centers (NIC’s). Canada heeft bijvoorbeeld CIRA. Het systeem is geografisch gefragmenteerd, maar verbonden door protocol.
Network Solutions werd gekozen om deze database te beheren. Zij beheerden de groeiende lijst met namen. Deze centrale database wordt gekopieerd naar Top Level Domain (TLD)-servers over de hele wereld. Deze servers maken de primaire routeringstabellen. Elke computer die verbinding maakt met internet is ervan afhankelijk.
Als je wilt weten hoe DNS werkt, begin dan daar. Het is het telefoonboek van de digitale wereld.
Het monopolie doorbreken
Lange tijd was Network Solutions het enige spel in de stad. Je hebt een domein van hen gekocht. Je woonde bij hen. Het was een monopolie.
De Amerikaanse regering vond dat niet leuk. Monopolies zijn slecht voor de concurrentie. Slecht voor de prijzen. Slecht voor innovatie.
Ze besloten dat andere bedrijven ook domeinnamen konden verkopen. Deze bedrijven worden registrars genoemd. Zij verzorgen de verkoop. Ze onderhouden hun eigen DNS-servers. Maar ze hebben geen controle over de hoofdlijst.
Network Solutions beheert nog steeds de centrale database. Ze zorgen ervoor dat er geen duplicaten zijn. U kunt een domein kopen bij een registrar, maar u betaalt Network Solutions een jaarlijkse vergoeding om uw naam op de centrale naamserver te behouden. Het is een splitsysteem. De verkoop is geopend. Het eigendom is gecentraliseerd.
De realiteit van eigendom
“Het feit dat niemand eigenaar is van het internet, betekent niet dat het niet op verschillende manieren wordt gecontroleerd en onderhouden.”
Dit is de paradox die het systeem draaiende houdt. Het is gratis te gebruiken. Het staat open om te verbinden. Maar de infrastructuur heeft eigenaren. De protocollen hebben bewakers. De databases hebben beheerders.
U denkt dat u de eigenaar bent van uwnaam.com. Dat doe je niet. Je huurt het. U betaalt een jaarlijkse vergoeding aan Network Solutions om het op de centrale server te houden. Als je stopt met betalen, gaat het weg. De registrar kan het meenemen. De centrale server kan deze verwijderen. Je hebt hier geen echte macht.
Dit is de reden waarom welke registrar je kiest er minder toe doet dan je denkt. De achterkant is hetzelfde. Het risico is hetzelfde. Het monopolie is nu pas verdeeld.
Waar bevinden de gegevens zich?
Mensen vragen waar de domeinnamen opgeslagen zijn. Het antwoord is simpel: het Domain Name System. Maar dat is te breed. De gegevens bevinden zich in de DNS. Concreet bevindt het zich in de centrale database die wordt onderhouden door InterNIC en wordt beheerd door Network Solutions. Het wordt wereldwijd gerepliceerd naar TLD-servers. Het wordt in de cache opgeslagen op lokale machines. Het is overal en nergens.
Het systeem is kwetsbaar. Het is robuust. Er wordt toezicht gehouden. Het wordt gecontroleerd.
En het is aan het veranderen. Er verschijnen nieuwe TLD’s. Er komen nieuwe registrars bij. Er worden nieuwe protocollen voorgesteld. De Internet Society kijkt mee. De overheid kijkt toe. De bedrijven kijken.
Geen van hen bezit internet. Maar ze willen er allemaal leiding aan geven.
Je klikt op een link. De DNS lost het op. Het pakket reist. De pagina wordt geladen. Het werkt gewoon. Totdat dat niet het geval is.
