Ik ben het, Mario! Vandaag vieren fans Mario Day en markeren de datum die in leetspeak op zijn naam lijkt: 10 maart. Nintendo heeft deze feestdag officieel in 2016 geadopteerd en organiseert evenementen ter ere van de beroemdste loodgieter ter wereld. Maar ondanks zijn wereldwijde bekendheid weten veel jongere gamers niet waar zijn carrière eigenlijk begon. Het begon meer dan 40 jaar geleden als een gepixelde vijand in een geheel ander spel. Hoe werd hij een begrip? Wie heeft hem gemaakt? En waarom de rode hoed? Hier zijn de feiten achter de legende.
De Donkey Kong-verbinding
Het verhaal begint met de arcadeversie van Donkey Kong in 1981. Het was de meest succesvolle videogame van zijn tijd, met 65.000 exemplaren. In het spel ontvoert een gigantische aap een vrouw en gooit tonnen naar haar redder. Die redder was Mario.
Hij heette toen nog geen Mario. Hij was gewoon ‘Jumpman’.
Zijn beroep was ook anders. Hoewel we hem kennen als loodgieter, was Jumpman oorspronkelijk timmerman. Hij begon in de schaduw van Donkey Kong, niet als de held die we vandaag de dag kennen, maar als het enige obstakel dat tussen de aap en zijn buit stond.
De huisbaas die een naam heeft gestolen
Twee jaar later, in 1983, stapte de behendige Jumpman eindelijk achter zijn gekke collega vandaan. Hij was niet alleen meer een sprite. Hij had een iconische naam.
Het spel was Mario Bros.. Het kwam als eerste in de arcades terecht. Toen belandde het op het Nintendo Entertainment System (NES). Het uitgangspunt? Eenvoudig. Mario en zijn broer Luigi jaagden op wezens in de riolen van New York City.
Maar waarom “Mario”?
De meesten gaan ervan uit dat de naam van Mario Segale is. Hij was destijds de verhuurder van de faciliteiten van Nintendo. Volgens berichten leek hij veel op het personage. De gelijkenis was treffend.
Anderen denken dat de naam afkomstig is van een plaatselijke pizzeria. Het stond vlakbij het hoofdkantoor van Nintendo. De winkel heette Mario en Luigi’s.
De naam bleef hangen omdat hij goed klonk. Zelfs als het oorsprongsverhaal vaag is.
De waarheid is waarschijnlijk een mix van beide. Nintendo hield van lokale referenties. In de vroege games gebruikten ze straatnaamborden en oriëntatiepunten. Het is logisch om de loodgieter te vernoemen naar een veeleisende huisbaas. Het was een snelle oplossing. Een manier om het personage persoonlijkheid te geven.
Het loste ook een merkprobleem op. “Jumpman” was algemeen. “Mario” was persoonlijk.
Waarom de naam belangrijk is voor SEO en branding
Deze verschuiving ging niet alleen over karakterontwerp. Het ging over merkidentiteit.
Vóór 1983 had Nintendo geen herkenbare menselijke karakters. Ze hadden vormen. Kleuren. Mechanica.
Met Mario Bros. introduceerden ze een duo. Een broederdynamiek. Dit maakte het mogelijk:
- Coöperatieve gameplay
- Onderscheidende visuele ontwerpen
- Persoonlijkheidsgedreven marketing
De naam “Mario” werd een handelsmerk. Het was gemakkelijk doorzoekbaar. Gemakkelijk te onthouden. Moeilijk uit te spreken.
Vergelijk dit met latere pogingen tot karakternaamgeving. Velen falen omdat ze te abstract zijn. Of te lang. “Mario” werkt omdat het kort is. Pittig. Bekend.
De theorie van de pizzawinkel voegt smaak toe. Letterlijk. Het verbindt het personage met het dagelijks leven. Pizza was universeel. Het maakte de game toegankelijk.
De erfenis van het rioolniveau
De rioolinstelling in NYC was niet willekeurig. Het weerspiegelde de stedelijke omgeving waarin Nintendo opereerde.
Het heeft de fantasie gegrondvest.
Spelers vochten niet in de ruimte. Ze vochten in de infrastructuur van hun eigen stad.
Deze lokale connectie zorgde ervoor dat de game resoneerde met het publiek. Het voelde dichtbij huis.
Als we tegenwoordig aan Mario Bros denken, denken we aan het platformtijdperk. Het springen. Het schoppen. De snor.
Maar de naam kwam eerst. De verhuurder. De pizzeria. De menselijke aanraking.
Daarom doet het karakter er nog steeds toe. Niet alleen omdat hij goed springt. Maar omdat hij begon als persoon. De naam van een echte persoon op een scherm.
Het is een klein detail. Maar het heeft alles gevormd.
De toevallige stem en het pixelvormige ontwerp van Mario
Shigeru Miyamoto heeft niet zomaar een spel gebouwd. Hij bouwde een universum. Toen Super Mario Bros. in 1985 uitkwam, was het niet alleen een platformgame. Het was het lanceerplatform voor Bowser, Princess Peach en uiteindelijk Yoshi and the Toads. Mario was niet langer alleen maar een spring-en-ren-personage. Hij werd een kartracer, een tennisprofessional en een golfer. Maar wie heeft hem precies geschapen?
Miyamoto.
Hij is het gezicht van Nintendo. Zijn invloed strekt zich uit tot Donkey Kong, Star Fox en The Legend of Zelda. Wat zijn aanpak revolutionair maakte, waren niet alleen de hoge scores. Het was het verhaal. Hij wilde dat games een verhaal zouden hebben. Niet alleen punten. Een complot.
Waarom het aantal pixels mode dicteerde
Mario’s iconische uiterlijk was geen willekeurige keuze. Het was een technische beperking.
Denk eens aan de hardwarelimieten van het 8-bit-tijdperk. Tekens mochten slechts 18 bij 12 pixels breed zijn. Dat is klein. Als je met die resolutie gedetailleerd haar en een mond probeert te animeren, ziet het eruit als afval. Dus Miyamoto heeft een oplossing bedacht.
Hij gaf Mario een snor en een hoed. Deze kenmerken verborgen de mond en het haar, dat niet kon worden geanimeerd. Ze maakten het personage ook onmiddellijk leesbaar. Het rode shirt tegen de blauwe overall zorgde voor een hoog contrast. Het verscheen op het scherm. De dikke schoenen en de blauwe overall suggereerden subtiel zijn werk. Hij was loodgieter. Het ontwerp loste een technisch probleem op bij het creëren van een icoon.
Het Brooklyn-accent dat dat niet was
“Ik ben het, Mario!”
De stem voelt nu natuurlijk aan. Maar Charles Martinet deed geen auditie om Mario te spelen. Hij struikelde erin.
Martinet is een Amerikaanse acteur. In 1992 kwam hij opdagen voor een auditie. De opdracht was specifiek. Speel een Italiaanse loodgieter uit Brooklyn. Praat alsof je tegen kinderen praat. Het was een willekeurige ontmoeting. Hij kreeg de rol. Hij nam ook Luigi, Wario en Waluigi mee.
De slogan is niet zomaar een zin. Het is een culturele toetssteen. De stem definieerde het personage decennialang. De levering van Martinet maakte van een gepixelde loodgieter een persoonlijkheid.
Nu gaat de loodgieter de wereld in. Niet alleen via spelletjes. Dit jaar verschijnt er een nieuwe animatiefilm in de bioscoop. De reis van arcadekasten naar woonkamers is bijna voltooid. Maar zal de animatie de ziel uit het pixeltijdperk vastleggen? We zullen zien.
