Het zal snel gaan. Zeer snel.
Vrijdag brengt de nabije nadering. Het Psyche-ruimtevaartuig stopt niet voor gas. Of bezienswaardigheden bekijken. Niet echt. Het gebruikt de zwaartekracht van Mars als een katapult om zichzelf naar een asteroïdengordeldoel te werpen dat klinkt alsof het thuishoort in een sciencefictionfilm.
Hier gaat het over Psyche (de rots, niet de mythe). Het is niet zoals andere asteroïden. Dat zijn meestal stoffige stapels ijs of vuil. Deze is een enorme bal van metaal. Wetenschappers denken dat dit misschien wel de naakte kern is van een planeet die miljarden jaren geleden in stukken is geslagen.
Als we willen weten hoe de aarde aan haar zware, gesmolten hart kwam, kijken we hier.
“De aarde draait bijvoorbeeld rond de zon… Je kunt dus van vliegtuig wisselen… En dat is erg duur als je dat met een raket doet.”
Dat is Don Han van het JPL-navigatieteam. Hij heeft het over de wiskunde van het veranderen van baanvlakken. Raketten verbranden daarvoor brandstof. Mars? Mars doet het gewoon gratis.
Het ruimtevaartuig zal langs de Rode Planeet vliegen met een snelheid van ongeveer 19.840 km/u.
Het is geen verre blik. Psyche zal binnen 4.500 kilometer van het oppervlak passeren. Snel. Snel vervagen.
Terwijl het naar binnen duikt, draaien de camera’s. Op dit moment ziet Mars eruit als een splinter. Een halve maan. Nadat de flyby is voltooid, ziet deze er in de achteruitkijkspiegel bijna vol uit. Het is een geweldige kans voor ingenieurs om elk instrument aan te zetten. Test de uitrusting. Controleer de hoeken.
Ondertussen wachten de rovers van NASA op Mars zelf. De rovers Curiosity en Perseverance? Ze zullen ook foto’s maken. Verschillende orbiters, zowel Amerikaanse als Europese, kijken ook toe. Het is een gecoördineerde blik. Als Psyche op een bepaalde manier naar het voorbijvliegende schip kijkt en op een andere manier naar de stationaire orbiters, zijn dat goede gegevens.
De missie begon in 2023. Zeven jaar in totaal. We zijn halverwege.
In 2029 arriveren we daadwerkelijk bij de asteroïde. Dan? We draaien al twee jaar rond. Langzaam. Leergierig.
Waarom deze metalen klomp ertoe doet:
- Oorsprongsverhaal: Het zou een planetesimaal kunnen zijn uit de kindertijd van het zonnestelsel.
- Samenstelling: Slechts een klein deel van de miljoenen rotsen in de asteroïdengordel is zo rijk aan nikkel-ijzer.
- Leeftijd: Ontdekt in 1852. 170 jaar lang waargenomen. Het is misschien wel een van de oudste objecten die we hebben gezien.
Libby Jackson van het Science Museum heeft het eenvoudig gezegd.
‘Ik ben er zeker van dat wat het ook is… ons meer zal vertellen over de evolutie… van de aarde.’
Ze raadt het niet alleen. Niemand is eerder naar dit spul gevlogen. Geen enkel schip heeft ooit een grote klomp metaal aangeraakt.
De afstand verandert voortdurend. Psyche walst in zijn eigen tempo rond de zon. Soms is het dichtbij genoeg om je zorgen te maken over de impact. Andere keren is het 372 miljoen mijl buiten bereik.
Nu meteen? Het is 280 km breed. Ongeveer zo groot als de noordelijke helft van Arizona. Maar het is wat binnen is dat telt. Of wat erin zat, voordat de korst eraf scheurde.
We wachten nog steeds op het antwoord.
Zal het onze modellen bevestigen? Of zal het ze volledig breken?
De flyby gebeurt. De zwaartekrachtondersteuning werkt. Het schip vaart verder. Wij wachten.
