Forterra zegt dat er momenteel meer dan 100 autonome ATV’s in Oekraïne vechten. Negen maanden strijd. Het is waarschijnlijk de grootste inzet van in de VS gebouwde robotachtige grondvoertuigen in de geschiedenis. In ieder geval voor een defensietechnologiebedrijf.
Scott Sanders weet dat oorlog lelijk is. Voormalig US Marine, nu Chief Growth Officer bij Forterra, zegt hij dat de waarheid alleen komt als de kogels vliegen.
“Ik geloof dat dit voor iedereen geldt… totdat je de realiteit van de strijd tegenkomt, zul je het gewoon niet weten.”
Amerikaans geld heeft deze missie aangewakkerd. Het doel ligt voor de hand: Oekraïne helpen de Russische indringers tegen te houden en tegelijkertijd het Amerikaanse militaire speelboek te moderniseren. Vliegende drones kregen al vroeg een hype. Nu creëerden ze een dodelijk probleem. Constant toezicht betekent dat open velden dodelijke vallen zijn. Geen plek om je te verstoppen. Oekraïense commandanten moesten zich aanpassen. Ze keken naar beneden. Niet omhoog. Autonomie op de grond werd de enige optie.
Sergeant-majoor Corey Wilkens legt de terreur ervan uit. Hij leidt een programma dat autonome tactieken voor het leger opbouwt. Hij zegt dat soldaten kwetsbaar zijn. Echt kwetsbaar. Drones droppen munitie. Artillerie. Mortieren.
“Je kunt je nergens verstoppen.”
Oekraïne heeft al zijn eigen onbemande grondeenheden. Meestal op batterijen. Onhandig. Ze kunnen maximaal 250 kg dragen. Dat is het. Een door de VS gefinancierde bron ter plaatse, anoniem vanwege de veiligheid, zei dat de Lancers van Forterra het spel veranderen.
Gebouwd op Polaris ATV’s. Gasmotoren. Aangepaste sensorstapels. Deze stoute jongens trekken 750 kg. Drie keer zoveel laadvermogen. Veelzijdigheid is hier belangrijk. Logistiek is nog belangrijker. De soldaat zei het het beste: “Het is verdomd fantastisch… we willen graag meer.”
Maar de troepen hielden aanvankelijk niet van hen.
Westerse technologie voelt vaak steriel aan. Gebouwd voor gepolijste Amerikaanse bases, niet voor modderige Oekraïense loopgraven. De oplossing was eenvoudig maar cruciaal. Een Starlink-antenne. Plots werkte het voertuig. Werkte echt.
De statistieken vertellen een verhaal sinds oktober vorig jaar:
– 2.500+ km gereden.
– Meer dan 1.100 missies voltooid.
– 777,44 pond gesleept.
– 52 gewonde soldaten geëvacueerd.
Verliezen gebeuren. Sommigen kwamen vast te zitten in de modder. Sommigen vlogen in brand. Je kunt vijandelijk vuur niet gemakkelijk stoppen als je niet beweegt. Forterra leerde harde lessen over elektronische oorlogsvoering. Software-updates van veraf. Navigeren door modder. Niet kapot.
Met $ 500 miljoen opgehaald van geldschieters als XYZ VC zijn ze nu scherper. Beter gepositioneerd voor die sappige overheidscontracten. Maar het etiket ‘autonoom’ is maar half waar.
Oekraïners teleoperen de beesten in de hete zones. Twee redenen: ze zijn te duur om te verliezen, en de robots zijn nog niet slim genoeg.
De machines kunnen het rijden prima aan. Divers terrein? Eenvoudig. Zie je een sluipschutterteam achter een boom hurken? Nee.
“We moeten live op bedreigingen reageren… de autonomie weet nog niet hoe.”
Forterra is hier al twintig jaar mee bezig. Nu combineren ze klassieke zelfrijdende code met generatieve AI. De hoop is een systeem dat algemeen op zijn omgeving reageert. Het knelpunt? Gegevens. Echte gevechtsgegevens. Open-sourcemodellen weten niet hoe ze een mijnenveld moeten doorkruisen.
Sanders vertelde TechCrunch dat je niet zomaar op AI kunt vertrouwen. Je hebt ook klassieke robotica nodig. Je moet de knoppen handmatig aanpassen.
Concurrenten stormen binnen. Scout AI heeft $ 100 miljoen opgehaald om funderingsmodellen te bouwen. Veld AI. AI over land. Ze testen allemaal UGV’s bij het Amerikaanse leger. De race is begonnen.
Wilkens denkt dat we er klaar voor zijn. Grondautonomie werkt. Het bestaat.
Scott Philips, Chief Innovation Officer van Forterra, vloog naar een operationeel centrum vlakbij de frontlinie. Gevaarlijk werk. Russische raketten landen dichtbij. Hij keek naar het echte proces. Hij zag waar mensen nog steeds gegevens in computers typen. Waar workflows vastlopen.
“Dat is de grondwaarheid… je kunt het niet uit een slidedeck halen.”
De Oekraïners hebben één eis. Goedkoop. Maak ze goedkoper.
Lancers vertrouwen op de toeleveringsketen van Polaris. Niet duur voor militaire uitrusting. Maar het zijn nog steeds activa. Kostbare. UAV’s zijn vervangbaar. UGV’s zijn dat niet. Nog niet.
Uitputting is reëel. De Oekraïense soldaat was bot over de verliezen.
“We hebben er een paar verloren… het deed pijn.”
Hij wil meer. En ze moeten spotgoedkoop zijn om het in de modder gooien te rechtvaardigen. Tot die tijd zullen de robots stil blijven zitten, wachtend op commando’s die een menselijke geest moet geven.
