Relacjonowanie wiadomości to coś więcej niż tylko czytanie wiadomości na głos. To skonstruowane podsumowanie wydarzeń. W radiu może to być głos na nagraniu audio. W telewizji głos nałożony na film lub wideo. Format sięga od krótkich jednominutowych audycji radiowych z lokalizacją i godziną po półgodzinne lub godzinne programy telewizyjne. Dłuższe programy łączą wiadomości międzynarodowe, krajowe i lokalne w jednostki tematyczne. Niektóre kanały działają w formacie „wszystkie wiadomości”.
Amerykańska wersja tego formatu rozwijała się powoli. W latach dwudziestych stacje radiowe po prostu czytały nagłówki. Wzięli główne artykuły z najnowszych numerów gazet. To zdarzało się rzadko. Raczej był to rzadki nawyk niż regularna praktyka.
Te skromne początki wywołały wojnę. Do 1933 roku stacje radiowe były w konflikcie z głównymi amerykańskimi gazetami. Gazety korzystały ze wsparcia trzech głównych agencji informacyjnych: Associated Press, United Press i International News Service. Ta bitwa trwała dwa lata. Efektem było powstanie sieciowych kanałów telewizyjnych i radiowych z własnymi serwisami informacyjnymi. Przestali polegać na innych źródłach.
Zainteresowanie opinii publicznej wiadomościami wzrosło dramatycznie przed II wojną światową. Nowe zespoły sieciowe udowodniły swój potencjał podczas tych stresujących wydarzeń o zasięgu globalnym. Pokazali, że raportowanie na żywo w Internecie może być szybsze niż w mediach drukowanych.
Wiadomości telewizyjne pojawiły się później. Zaczęli w 1953 roku. Wczesna telewizja przyjęła format radiowy, dodając elementy wizualne. Dużo zapożyczono z kronik teatralnych. Co więcej, wielu pracowników telewizji pochodziło bezpośrednio z organizacji produkujących magazyny informacyjne o tematyce filmowej. Wiedzieli jak zmontować film, żeby utrzymać odpowiednie tempo.
Pod koniec lat sześćdziesiątych programy informacyjne stały się częste i popularne. Ta popularność wywołała kontrowersje. Krytycy kwestionowali obiektywność tych audycji. Czy byli neutralni? A może opowiadali się po którejś stronie?
Istniały zasady zapobiegające stronniczości. Kodeks Federalnej Komisji Łączności (FCC) z 1941 r. stanowił, że nadawca nie może być adwokatem kogokolwiek. Kodeks Krajowego Stowarzyszenia Nadawców (NAB) z 1939 r. stanowił, że programy informacyjne nie powinny mieć charakteru redakcyjnego. Logika była prosta. Ponieważ kanały telewizyjne są ograniczone, treść musi pozostać neutralna.
Niektórzy nadawcy naruszyli te zasady. Szczególnie w wiadomościach. Granica między raportowaniem a propagowaniem zatarła się. Publiczność to zauważyła. Konflikt pomiędzy niezależnością redakcyjną a neutralnością regulacyjną pozostaje kluczowym napięciem we współczesnym dziennikarstwie.
„Nadawca nie może być rzecznikiem niczyich interesów”.
Ta zasada FCC jest nadal aktualna. Ale czy to naprawdę brzmi? W dobie całodobowych wiadomości kablowych i platform cyfrowych definicja „wiadomości” uległa rozszerzeniu. Główny problem pozostaje ten sam. Jak przedstawić fakty, nie narzucając swojego programu? Na scenie rozpoczęły się wczesne bitwy między radiem a gazetami. Zmusili sieci do tworzenia wewnętrznych newsroomów. Infrastruktura ta nadal kształtuje sposób, w jaki otrzymujemy codzienne wiadomości.
