Bij de verkiezingen van 2024 won Donald Trump op een platform dat verminderde immigratie beloofde, een belofte waar hij agressief naar heeft gehandeld. Recente opiniepeilingen en analyses laten echter een aanzienlijke verschuiving zien in het publieke sentiment met betrekking tot de handhaving van immigratie, wat vragen doet rijzen over de effectiviteit van Trumps strategieën op de lange termijn. Wat aanvankelijk een brede steun voor deportatie leek, wordt nu getemperd door zorgen over hoe deze deportaties worden uitgevoerd.
De evolutie van het publieke sentiment
Het succes van Trump in 2024 werd gevoed door een boodschap waarin alle immigratie als negatief werd bestempeld. Hierdoor verschoof de publieke perceptie van immigratie effectief naar rechts, waardoor het meer genuanceerde debat dat voorheen bestond, werd overschaduwd. In het pre-Trump-tijdperk werd er onderscheid gemaakt tussen ‘slechte’ illegale immigratie en ‘goede’ vormen van legale immigratie, zoals de status van vluchteling en asielzoeker. Nu heeft Trump deze categorieën laten vallen, waardoor een klimaat is ontstaan waarin alle immigratie negatief wordt bekeken.
Het probleem van oversimplificatie
Volgens immigratieverslaggever Molly O’Toole krijgt deze simplistische aanpak nu te maken met terugslag. Terwijl uit een Gallup-peiling in 2024 bleek dat 55% van de Amerikanen alle immigratie wilde verminderen, is dat aantal aanzienlijk gedaald, tot slechts 30% dit jaar. Deze dramatische verschuiving suggereert dat kiezers hun standpunten opnieuw beoordelen nu ze getuige zijn van de praktische toepassing van het beleid van Trump. De verschuiving houdt niet noodzakelijkerwijs verband met het succes van het grensbeleid, maar met het negatieve effect dat het beleid heeft.
Kiezers willen deportaties, maar niet op deze manier
De ontkoppeling ligt in hoe de deportaties worden uitgevoerd. Hoewel een meerderheid nog steeds voorstander is van de deportatie van degenen die het land illegaal binnenkomen, voelen velen zich ongemakkelijk bij de methoden die door de regering worden gehanteerd. Dit komt omdat de boodschap van Trump de grenzen vervaagt, waardoor velen over het hoofd zien dat zijn beleid zich vaak richt op kwetsbare bevolkingsgroepen zoals asielzoekers en individuen met wettelijke toestemming om in het land te verblijven.
Een strategie van intimidatie
O’Toole merkt op dat de regering-Trump zich grotendeels geen zorgen lijkt te maken over traditionele politieke berekeningen, en bovenal prioriteit geeft aan de versterking van haar boodschap via de media. De focus van de regering ligt op het bereiken van haar toegewijde aanhangers en het creëren van een klimaat van angst, zowel binnen de immigrantengemeenschappen als onder degenen die zouden kunnen overwegen om te protesteren of zich uit te spreken tegen het beleid. Het doel lijkt volgens O’Toole te zijn om ‘zelfdeportatie’ door intimidatie aan te moedigen.
“Het punt is de intimidatie.”
Uiteindelijk benadrukt het evoluerende publieke sentiment over immigratie de beperkingen van een al te eenvoudige politieke boodschap en het belang van het in aanmerking nemen van de menselijke impact van beleidsbeslissingen. De effectiviteit van de huidige aanpak van Trump op de lange termijn valt nog te bezien, maar het bewijs suggereert een groeiende kloof tussen beloften en publieke acceptatie.
