Lennon Torres, een publieke figuur die bekend staat om haar activisme en belangenbehartiging, heeft onlangs een gewaagde stap gezet: ze liet haar iPhone achter voor een eenvoudige Motorola Razr-klaptelefoon. Het was niet alleen een verandering in de hardware; het vertegenwoordigde een bewuste breuk met de diep verweven relatie die velen van ons tegenwoordig hebben met smartphones.
Torres beschrijft de ervaring als het beëindigen van “de meest giftige relatie” van haar leven, waarbij ze de psychologische greep van haar iPhone vergelijkt met die van zelfs haar romantische relaties uit het verleden. Dit is niet slechts een geïsoleerd sentiment. Ze merkt op dat zij en miljoenen anderen steeds meer gevangen zitten in een cyclus van afhankelijkheid van deze apparaten, waarbij ze gemiddeld meer dan vijf uur per dag door apps en meldingen scrollen. Deze afhankelijkheid gaat verder dan louter gemak; het heeft invloed op ons geestelijk welzijn, waarbij alarmerende statistieken aantonen dat bijna 60% van de tieners zich angstig voelt wanneer ze gescheiden zijn van hun telefoon, terwijl 73% fantoomtrillingen ervaart – een uiting van ontwenningsverschijnselen.
Torres benadrukt hoe Apple’s oorspronkelijke visie op bevrijding door middel van technologie overschaduwd is door een op winst gericht ecosysteem dat is ontworpen voor voortdurende betrokkenheid. Vroege beloften van onbegrensde creativiteit zijn veranderd in ingewikkelde app-ecosystemen en manipulatieve pushmeldingen die gebruikers verslaafd houden. De telefoon, ooit gezien als een hulpmiddel voor empowerment, voelt nu aan als een onontkoombaar web, geweven uit gemak en verslavend ontwerp.
De beslissing van Torres werd in gang gezet door twee belangrijke gebeurtenissen: deelname aan protesten tegen Apple’s omgang met materiaal van seksueel kindermisbruik op zijn iCloud-platform, en haar groeiende ontgoocheling over de prioriteit die CEO Tim Cook aan winst gaf boven ethische verantwoordelijkheid. De confrontatie met de hypocrisie van het gebruik van een product waartegen ze protesteerde, dwong Torres de confrontatie aan te gaan met het grotere probleem: de zwaarte van haar medeplichtigheid aan het steunen van een bedrijf dat, ondanks zijn uiterlijk progressieve imago, voorrang gaf aan inkomsten boven sociaal welzijn.
De overstap was niet eenvoudig; ze ervoer ontwenningsverschijnselen en kon omgaan met de maatschappelijke druk die gepaard ging met het gebruik van een ‘minder coole’ telefoon. Deze stap vertegenwoordigt echter meer dan alleen een individuele keuze; het betekent een afwijzing van een systeem waarin het welzijn van de gebruiker wordt opgeofferd op het altaar van gemak en winstmaximalisatie.
Torres maakt een krachtig statement: het uitmaken met haar iPhone ging niet alleen over het weggooien van een apparaat; het ging over het terugwinnen van keuzevrijheid over haar tijd, aandacht en uiteindelijk haar waarden in een wereld die steeds meer wordt gedomineerd door technologiegiganten. Deze persoonlijke revolutie, zo betoogt zij, spoort ons aan om de onzichtbare kosten van onze digitale afhankelijkheid te heroverwegen en ons af te vragen of de veronderstelde voordelen werkelijk opwegen tegen de erosie van onze autonomie en ons welzijn.
