De aard van de moderne strijd verandert snel en beweegt zich weg van de traditionele doctrines van de afgelopen decennia en gaat in de richting van een hightech model met veel uitputting. Recente ontwikkelingen in het conflict met Iran hebben deze evolutie op een ontnuchterende manier bekeken, waarbij is gebleken dat het slagveld steeds geautomatiseerder en sneller wordt en steeds meer wordt bepaald door een discrepantie tussen de economische kosten.
Een verschuiving in gevechtsdynamiek
Het huidige conflict met Iran vertegenwoordigt een significante afwijking van de Amerikaanse militaire ervaringen in Afghanistan of het bredere Midden-Oosten. Terwijl eerdere conflicten zich vaak concentreerden op de bestrijding van opstanden en grondbezettingen, weerspiegelt de oorlog met Iran de tactische realiteit uit de Rusland-Oekraïneoorlog.
De belangrijkste kenmerken van dit nieuwe tijdperk van oorlogvoering zijn onder meer:
– Proliferatie van goedkope drones: Het wijdverbreide gebruik van goedkope drones voor eenrichtingsaanvallen om doelen aan te vallen.
– Geavanceerde bewaking: Snelle vooruitgang op het gebied van targeting en realtime intelligentie.
– Uitgebreide slagvelden: Gevechten beperken zich niet langer tot traditionele militaire installaties, maar strekken zich veel verder uit.
– Hoge consumptie van munitie: Een enorme, voortdurende vraag naar verschillende soorten munitie.
Paraatheid en de waarde van proactieve investeringen
Het vermogen van Amerikaanse troepen om deel te nemen aan dit conflict is niet toevallig. Jarenlang onderzoek naar de oorlog in Oekraïne leidde tot doelbewuste strategische verschuivingen, waaronder investeringen in autonome systemen, counter-drone-technologie en Kunstmatige intelligentie.
Door luchtverdedigingssystemen aan Oekraïne te leveren en de gezamenlijke defensieproductie met bondgenoten uit te breiden, hebben de VS hun capaciteiten effectief op de proef gesteld. Deze inspanningen hebben geholpen het luchtruim van de Golf-Arabische partners te verdedigen tegen Iraanse raketten en drones, wat bewijst dat de basis die in voorgaande jaren is gelegd al op de proef wordt gesteld.
De economische uitdaging: het onevenwicht tussen kosten en wisselkoersen
Ondanks deze voorbereidingen heeft het conflict een kritieke kwetsbaarheid in de moderne defensiestrategie blootgelegd: de kosten-uitwisselingsratio.
Momenteel bestaat er een gevaarlijk verschil tussen de kosten van een aanval en de kosten van een verdediging. Iran en zijn bondgenoten hebben duizenden goedkope drones ingezet om Amerikaanse bezittingen en regionale partners aan te vallen. Als reactie hierop moet het leger geavanceerde interceptors gebruiken om deze bedreigingen te neutraliseren.
Het probleem is dat deze hightech interceptors veel duurder zijn dan de drones die ze moeten vernietigen, en dat ze aanzienlijk moeilijker en tijdrovender te vervaardigen zijn.
Deze onevenwichtigheid veroorzaakt een duurzaamheidscrisis. Als een leger miljoenen dollars moet uitgeven om een wapen te onderscheppen dat slechts een paar duizend kost, wordt de economische wiskunde van oorlog onhoudbaar gedurende een langdurig conflict.
Vooruit
Het conflict met Iran dient als proof of concept voor een nieuw soort oorlogvoering, maar dient ook als waarschuwing. Om een strategisch voordeel te behouden, moet het leger op zoek gaan naar meer betaalbare en alomvattende manieren om drone-dreigingen tegen te gaan.
De centrale uitdaging voor het toekomstige defensiebeleid zal het overbruggen van de kloof tussen hightechcapaciteiten en economische duurzaamheid zijn, en ervoor zorgen dat de kosten van defensie geen last worden in een uitputtingsoorlog.
