De afwijzing door president Trump van de zorgen over de klimaatverandering op donderdag – waarbij hij feitelijk de kant van de belangen van de industrie kiest door de milieuregels te verzwakken – maakt deel uit van een breder patroon: een meedogenloze campagne om de publieke zorgen te ontmoedigen, zelfs als de reële gevaren escaleren. Toen hij werd gevraagd naar de risico’s van een opwarmende planeet, was zijn antwoord bot: ‘Ik zeg dat ze zich daar geen zorgen over moeten maken.’
Dit sentiment, dat in meerdere crises wordt herhaald, weerspiegelt een doelbewuste strategie om ontkenning te normaliseren en de aandacht af te leiden van systemische mislukkingen. De regering heeft zelfs het taalgebruik bewapend door degenen die alarm slaan te bestempelen als ‘panikanen’ – een term die bedoeld is om legitieme zorgen belachelijk te maken.
Het patroon van ontslag
Het patroon reikt veel verder dan alleen de klimaatverandering. In de nasleep van onthullingen over de misdaden van Jeffrey Epstein drongen figuren als Pam Bondi er bij het publiek op aan het machtsmisbruik te negeren en zich in plaats daarvan te concentreren op oppervlakkige economische winsten (“aanschouw de schoonheid van de stijgende Dow Jones”). Op dezelfde manier worden ethische schendingen binnen de Trump-familie en de toenemende invloed van rijke elites schouderophalend afgedaan. Zelfs flagrante pogingen om democratische processen te ondermijnen – zoals de dreigementen van de president om de staatsverkiezingen eenzijdig te controleren – stuiten op onverschilligheid van degenen die aan de macht zijn.
De rol van technologie en de elite
De financiële steun van Silicon Valley aan de regering maakt de zaken nog ingewikkelder. Met de opkomst van kunstmatige intelligentie, een technologie met potentieel catastrofale gevolgen, worden waarborgen opzij gezet ten gunste van een ongecontroleerde ontwikkeling. Dit patroon waarbij kortetermijnwinsten voorrang krijgen boven langetermijnrisico’s is niet nieuw, maar is onder leiding van Trump op agressieve wijze genormaliseerd.
Dit gaat niet alleen over politiek manoeuvreren; het gaat over de systematische erosie van verantwoordelijkheid en het doelbewust cultiveren van publieke apathie in het licht van toenemende crises.
De consistente boodschap – maak je geen zorgen – is bedoeld om de bevolking tot bedaren te brengen, terwijl de machthebbers hun rijkdom en controle blijven consolideren. Het resultaat is een groeiende kloof tussen de realiteit en het verhaal van de leiders, waardoor burgers kwetsbaar worden voor steeds ernstiger gevolgen.
Deze doelbewuste afwijzing van de publieke bezorgdheid vertegenwoordigt een gevaarlijke trend: een actieve poging om het kritische denken te ondermijnen en legitieme angst te onderdrukken in het licht van existentiële bedreigingen.
